De Schotse Hooglanden

De Schotse Hooglanden

De regendruppels druipen langzaam langs het raam naar beneden. Het doet me denken aan de Cairngorms in Schotland. Het ruige kale landschap, de prikkelende bosjes heide die in de waterige grond staan, de grote rotsen her en der verspreid en de regen. De druppels op m’n jas, de vochtdeeltjes die blijven hangen in mijn haar, de spetters op m’n schoenen. De regen die een vergezicht belet maar het landschap haar ruige karakter geeft.

 

Samen stappen we door dit ruwe en oneffen landschap. Onze voeten raken langzaamaan doorweekt, druppels hangen als belletjes aan onze wenkbrauwen, het uitzicht grauw en grijs. Padden, vogels en zelfs herten slaan ons gade. De een van verder weg dan de ander. De wind begint aan onze jassen te trekken, het blaast de kou door onze kleren. De wolken dalen en even later lopen we er recht doorheen. Met zicht tot de volgende berg banen we ons een weg door heideplanten en keutels. We springen over verraderlijke riviertjes en vinden een pad door het drassige moerasland. Net wanneer de tocht geen einde lijkt te kennen komt het hoogtepunt aanwaaien.

28254851146_59dd7bc899_o

 

Tientallen, nee honderden herten verschijnen aan de bergtop. De lucht lijkt op te klaren, de grond ineens droog onder onze voeten, de heideplanten niet meer zo stekelig. We kijken naar hen en zij kijken naar ons. Even lijkt de tijd stil te staan. Het moment waarop wij maar ook zij de volgende stap bedenken. Onze hersenen ratelen snel, onze handelingen te traag. De herten besluiten sneller. Een voor een springen ze over de heide, stap voor stap ontwijken ze de plasjes en dat alles met een elegantie van een koningin. De ongelijke grond lijkt geen probleem voor hen te zijn. Zij kijken niet waar ze hun voeten neerzetten, zij voelen de grond, de aarde, de planten, het water. Als een verlengde van zichzelf. Wij staan aan de grond genageld. Niet van angst, van opwinding. Onze harten bonken sneller, onze ogen gaan heen en weer. Niet wetend waar we kijken moeten. De herten springen in een mooie rij voor ons langs. De grond lijkt te trillen. Of is het ons bloed? Ons bloed dat in een snel tempo door onze lichamen heen wordt gepompt.

En dan is het stil. De herten verdwenen, de wolken boven ons hoofd, geen zuchtje wind, geen gedrup van een beekje. De leegte van de Schotse hooglanden is terug. Onze voeten voelen weer nat aan, onze wangen rood van de kou. Het afgelopen uur neemt niemand van ons af, de honderden herten verblijden voor altijd onze harten en de Schotse Hooglanden dragen daar aan bij.

 

 



Related Posts


Would you like to share your thoughts?

Your email address will not be published. Required fields are marked *